از امام صادق علیه السلام نقل شده که فرمودند:رسول الله صلی الله علیه و اله فرمودند:حیات من برای شما خیر است و مرگم هم برای شما خیر است.حیاتم برای اینکه خداوند شما را بوسیله من از گمراهی به هدایت می آورد و از نزدیک شدن به حفره آتش دوزخ باز میدارد و اما مرگم بخاطر اینکه اعمال شما بر من عرضه میشود، پس اگر عمل نیکی کرده باشید از خدا افزونی آن را میخواهم و اگر کار قبیحی انجام داده باشید برایتان استغفار می کنم.مردی از منافقین پرسید چگونه چنین چیزی ممکن است در حالی که در قبر پوسیده شده اید؟حضرت فرمودند چنین نیست که ما در قبر بپوسیم، بلکه خدا گوشت ما را بر زمین حرام فرموده لذا چیزی از آن خورده نمی شود.سماعه از امام صادق علیه السلام روایت کرده که فرمودند: چرا شما پیامبر خدا را ناراحت و به ایشان بدی می کنید؟ مردی به آن حضرت عرض کرد فدایتان شوم چگونه به آن حضرت بدی میکنند؟فرمودند:آیا نمیدانید اعمال شما بر آن حضرت عرضه میشود پس چون در آن گناه و معصیت خدا ببیند آن حضرت را ناراحت میکند پس رسول خدا را ناراحت نکنید و آن حضرت را خوشحال کنید.(بصایر الدرجات جلد دوم صفحه۳۹۴)

پس از فتح خیبر در سال هفتم هجرت، جبرییل نازل شد و دستور فتح فدک را آورد.رسول الله و امیرالمومنین صلوات الله علیهما در تاریکی شب با اسلحه لازم به سرزمین فدک آمدند و حسب دستور پیامبر صلی الله علیه وآله، امیرالمومنین بر کتف پیامبر قرار گرفت و آن حضرت برخاست و امیرالمومنین را با خود بلند کرد.امیرالمومنین علیه السلام در حالی که شمشیر رسول الله همراهش بود از دیوار قلعه فدک بالا رفت و بالای دیوار صدای مبارکش را به اذان بلند کرد.یهودیان قلعه فدک گمان کردند که مسلمین حمله کرده اند و روی دیوارها هستند.برای فرار از در قلعه بیرون آمدند ولی بیرون قلعه پیامبر را در برابر خود دیدند و از طرفی امیرالمومنین پایین آمد و با آنان درگیر شد و هیجده نفر از بزرگان آنان را کشتند و بقیه تسلیم شدند.زنان و فرزندان آنان را اسیر کردند و غنایم را همراه خود آوردند.امر بر این قرار گرفت که هر کس از اهل فدک مسلمان شود خمس اموال او را بگیرند و هر کس بر دین خود باقی ماند همه اموالش را بگیرند.اینگونه بود که بدون لشکرکشی و کوچکترین دخالت مسلمین قلعه فدک فتح شد و طبق آیه مبارکه سوره حشر سرزمینهایی که بدون لشکرکشی مسلمین فتح شود حتی اگر اهل آنجا خودشان به عنوان تسلیم نزد پیامبر بیایند، این مناطق و غنایم و اسرای آن ملک خاص پیامبر است و مانند اموال شخصی خود میتواند هر تصمیمی درباره آنها بگیرد و مسلمین هیچ حقی در آنها ندارند.بعد از فتح فدک جبرییل نازل شد و این آیه را آورد «و ات ذا القربی حقه»یعنی حق خویشان را به آنان بده.پیامبر پرسید مقصود چه کسانی هستند و این حق کدام است؟جبرییل از طرف خداوند عرضه داشت فدک را به فاطمه عطا کن.پیامبر به حضرت زهرا سلام الله علیها فرمود:خداوند فدک را برای پدرت فتح کرد و چون لشکر اسلام آن را